20 GB foto’s en een leeg jaarfotoalbum

Het was 2013 en ik zat heel gefrustreerd ons jaarfotoalbum te maken. Onze zoon was 1 jaar oud en ik was zwanger van onze dochter. Een jong gezin volop in ontwikkeling! En er was niet veel van te zien op de foto’s… Ik bladerde foto na foto… GB na GB en er was niks van zodanige kwaliteit dat het een plekje in een jaarfotoalbum verdiende. Frustrerend… want die tijd komt nooit meer terug om een keer wel goed op een foto te zetten.

Meeste foto’s zijn wegwerp kwaliteit

We maken ontzettend veel foto’s en de meeste zijn van wegwerp kwaliteit, snapshots van een moment. O! Baby eet spaghetti en is vies van onderkin tot boven zijn ogen… snap! Ogen dicht, eventjes onscherp, geeft niks. Ff op de familieapp gooien en klaar. Over 5 minuten is die foto vergeten. Maar kijk nu zijn we in een dierentuin en het is zo gezellig. Ff een foto van je peuter die op dit moment al weg loopt. Nou geeft niks, ff in de app gooien en over 5 minuten is het weer vergeten. We nemen nog zelden tijd om een foto te maken… en het resultaat is dat zeer weinig foto’s iets waard zijn. Ik heb het niet eens over visueel aantrekkelijk… ik heb het over het doel van waarom we überhaupt foto’s maken – onze eigen geschiedenis vastleggen in een verhaal.

Eerst inlezen

Dit heb ik dus in 2013 beseft. Alle foto’s met een smartphone gemaakt. Vanaf dat moment dacht ik dat het echt anders moet. Ik pakte onze toen nog niet zo oude compact camera en begon hiermee foto’s te maken. Foto’s die ik maakte leken totaal niet op wat ik op internet zag. Hoe kan dit nou?! Ik begon te lezen… wat is sluitertijd en diafragma en ISO? Hoe maak ik die mooie vage achtergrond? Eindeloze uren later… had ik techniek onder de knie. Nu ga ik mooie foto’s maken. Maar helaas niks was minder waar.

Eerste fotosessie was zeer mislukt

Met mijn compact camera ging ik met onze zoon naar buiten. Het was geen speciale gelegenheid. Gewone dag, gewone plek. Hij was aan het spelen ik was foto’s aan het maken. Het duurde ca. 1 uur voor we weer terug naar huis gingen. Ik heb zo’n 170 foto’s gemaak. Ik wist dat niet alle goed zouden zijn, maar dat geeft niks als er maar een paar “waardevolle” tussen zitten. Mijn teleurstelling was enorm… 170 foto’s van een achterhoofd of onscherp of met geen gezicht of ogen dicht. Alles in de prullenbak! Waarom lukt het niet?!

Eindvisie verpest door de gear

Als ik me op iets focus dan het gaat ook lukken! Ik begon weer te lezen. De mm op de lens wat zijn dit? Waarom moet ik elke keer zo dichtbij komen? Hoe kan ik nog meer inzoomen? Vrij snel heb ik toen ook beseft dat om mijn eigen gezin te fotograferen op een manier die ik in mijn hoofd had, had ik een andere camera nodig. Zo eentje met verwisselbare lenzen. Ik wist dat die wat duur zijn en geld kan je maar een keer uitgeven. Dus ik begon me weer in te lezen. Welke merk? Welk model? Spiegelreflex of systeem?

Praktische camera- en lenskeuze

Ik koos voor de Sony Alfa 6000. Het is een best klein camera. Mijn redenering was: spiegelreflex is zwaarder en groter dan een systeemcamera, en ik heb iets nodig dat qua formaat met een smartphone kan concurreren. Anders neem ik hem gewoon niet mee en dan is het fotograferen ook alleen voor speciale gelegenheden – onzin en zonde. Dus vooral klein en licht. Ik heb direct 2 lenzen gekocht. Een goede all-round lens die zowel veel kan opnemen als vrij dicht bij kan inzoomen. Goed om zowel binnen (kleine ruimtes) als buiten (overzicht) te fotograferen (16-50 mm, 3.5- 5.6). Die lens zat er gewoon op de body… Mijn extra lens is om wat verder in te zoomen – lekker dichtbij komen zonder je fysiek te moeten verplaatsen. Bijna niet te gebruiken binnen… maar buiten ooo the goodies!

Een stapje dichterbij mijn doel

Dus weer naar buiten met inmiddels beide kinderen want het was al eind 2014. Gewone dag, gewone plek… maar dit keer lukte het veel beter, maar ik was er nog niet. Toen heb ik bijna altijd hetzelfde type foto gemaakt. Portret… zonder iets daaromheen. Bij het 2014 jaar fotoalbum was ik dus wat blijer maar het werd direct duidelijk dat volgend jaar ik weer iets nieuws moet leren – een verhaal vertellen in 1 foto. Ik had weer GB’s van foto’s en die leken veel meer op wat er op internet te vinden is, maar je kon zelden zien waar waren we… wat deden we… juist het meest belangrijke voor een familiegeschiedenis.

Je gezin moet op de foto willen

In 2015 heb ik een tegenslag van een onverwachte hoek gekregen – mijn eigen kinderen. Alle trucjes die ik leerde werkte opeens niet meer. Onze zoon had ze al door. Als hij zag dat ik met mijn camera in hand liep werd hij eerst boos, maar na een tijdje speelde hij gewoon gezellig verder maar altijd met zijn rug naar mij toe… als ik hem vroeg of ik een foto van hem kan maken, gaf hij mij 3 seconden van een neppe lach en daarna was het klaar. Och kind! Besef je niet dat ik net meer dan 1 jaar en honderd euro’s heb geïnvesteerd om foto’s van jou en je zus te maken!

Van hobby naar passie

Ik liet het los… en ik fotografeerde natuur en landschap en mezelf in de avonduren. Deze foto’s kan je nog steeds op deze blog terugvinden. Zo werkte ik aan mijn gevoel voor compositie en ontwikkelde ik meer in de creatieve richting. Ik heb Lightroom gekocht en weer een nieuwe wereld ging voor mij open. En de foto’s die ik maakte leken nog meer op wat ik op internet vond! Ik heb me verder verdiept in de fotomanipulaties. Het beviel me zo veel dat ik besloot nog verder mijn “studio” uit te rusten met een externe flits, statief en een reflectiescherm. Elke week begon ik een foto te publiceren in mijn 52 weken project en zo aan het eind van 2016 ben ik gevraagd om zakelijk portret foto’s van studenten tijdens een beurs te maken.

Foto’s van anderen maken, foto’s die belangrijk zijn

Dat vroeg niet alleen om een uitbreiding van mijn studio met een octabox en radio triggers, maar betekende ook dat ik weer veel moest lezen en leren over de gebruik van een externe licht. Weer een nieuwe wereld ging voor mij open en regelmatig was YouTube het enige wat ik nog op een groot scherm keek. Binnen 1,5 uur heb ik zo’n 30 zakelijke portretten gemaakt. Intensief maar wel super trots op mezelf. Andere kleine opdrachten volgden ook… bij vrienden vooral. Verkleed sessie, een cakesmash en een sessie die grootste impact op mij had – een afscheid sessie van een gezinshond. De hond was langdurig ziek en het gezin wist dat het niet lang meer zou duren voor ze van dit gezinslid afscheid moeten nemen. Ik heb een aantal laatste foto’s van hem gemaakt en deze staan nu ingelijst bij hun thuis. Dat is iets wat mij weer aan het belang van fotografie herinnerde. De foto die je maakt van iemand, kan de laatste zijn… en is in een bepaalde zin ook de laatste want het moment komt nooit meer terug.

Ze lachen weer spontaan

In 2017 begon ik weer met een 52 weken project met een sterke focus op portretten. Ik vind het zo saai om alleen mezelf te fotograferen dus ik vroeg om me heen of ik ook foto’s van anderen mag maken. Een aantal sessies volgden: gezinsfoto sessies en portret fotosessies. Ik vind het ontzettend leuk en belangrijk om dit te blijven doen. Mijn kinderen worden nu ook niet zo vaak door mij zo lastig gevallen en vinden het weer goed om op de foto te staan… en ze lachen weer spontaan!

Heb je ook een verhaal over een belangrijke foto of hoe fotografie jouw leven heeft beïnvloed? Ik hoor die graag! Laat het weten in de comments.